parcalandim
ve her bir parcami ayri yere biraktim

birini acik denizlerin en derin yerine attim
kurek cektim, uzaklastim, donup arkama bakmadim bile

birini yuksek daglarin zirvesine cikardim
hic kimse kurtarmasin, kurda kusa yem olsun diye

birini hic unutmadigim o kucuk sehirde biraktim
donemedim, kimblir, belki donsem de bulamazdim

once savruldum yok oldum
sonra dinlendim duruldum
ve her giden parcam yerine
yenisini dogurdum

daha guclu, daha sakin
daha mutlu, daha suskun
daha olgun, daha kirgin
daha yalniz, daha yorgun

birini tanidik bir visne agacinin dibine ektim
soramadim filizlendi mi, surgun verdi mi

birini cok sevdigim bir dostta unuttum
istedim geri vermedi, meger benden pek haz etmezmis

birini buyuk bir ask ugruna ateslere attim
bilerek, isteyerek, ama asla pisman olmadim