11 yıl önce tanıştık,sevdik ya da sevdiğimizi sanarak evlendik,onsuz olamıyordum sevdiğimden emindim.Zaman içinde 2 çocuğumuz oldu.Eşim git gide uzaklaşıyordu benden,ihanetlerle süre gelmiş bi 8yıl geçirdik.En son ihaneti hissettiğimde çık git diyebildim sadece,emindim hergünü böyle yaşamaktansa bi dönemde alışırdım yokluğuna,ben alışırdım evet...ama yalvaran gözlerle babalarını isteyen iki çocuk vardı.Eşimi çok seviyordum o da beni seviyodu ama her evlilikte olduğu gibi yenilmiştik zamana...
O kadınla yaşıyodu artık eşim evden çıktığı gün ona gitmişti.Kendimi toparladım,gidip boşanma davamı açtım,boşanıcaktım kararlıydım.Bi gün onu kadınla gördüğümde boşanmanın bile acımı hafifletmeyeceğini bu şehirden gitmem gerektiğini anladım.O gün gece ve onun olmadığı her gece ölümdü,yaşarken ölmek buydu...nerde olduğunu ne yaptığını bilerek yaşamak canımı yakıyordu.
Gitmeme yarım saat kala haber etmek için onu aradım.Hemen geldi,büyük yeminler bi daha olmaz sözleri üzerine gitme fikrinden vazgeçtim,eve döndü,kabulendim onu çünkü çocuklarım vardı,İlk defa anne olmanın ne kadar zor bişey olduğunu o gün anladım,benim için bitmişti onu geri kabul ederek kendime olan saygımı yitirmiştim,ben mutsuzdum çocuklar mutluluktan uçuyorlardı,onlar da bigün hayatlarını kuracaklardı,benim için böyle büyük fedakarlık yapmıycaklar ama anneyim ve eşimi seviyorum.Şimdilik herşey yolunda ama böyle devam edeceğini düşünmüyorum,İhanete uğramış her kadına,Seven kadına,çocukları olan her kadına,hergün ölen her kadına söylüyorum hayat kısa kendinizi kandırmaya devam edin yoksa uçurumun kenarından atlayıp atlamamayı düşünmeyin benim gibi

Ben vazgeçtim hayat..! hikayesini okudunuz.
Bu hikaye 310 kez okundu.