Karanlığın bedeninde bir umut daha söndü. Bir çaresizlik daha başladı gecenin koynunda ve bir adım daha atıyor yalnızlığım sorgusuzca. Oysa öyle üşüyorum ki sensiz akşamda…

Belki ben şu an anlamsız bir şekilde yazıyorum, şuursuzca. Ama öyle güzel ki sana seni yazmak.
Sensizlik akşamı çöktü yine gündüz vakti gönlüme. İçimde ki isyan yokluğundan gelme gizli bir telaş gibi. Gözlerimin içindeki yalnızlığa hüküm sürercesine büyüyor, seni tanımlamak istediğim düşlerimin gerçeklerine. Ama hala sen nesin, hangi hüzün adresindesin bilmiyorum.

Çok özledim seni hüzünlerin en güzeli. Bilemezsin… çabuk gel ne olur. Sensizlik iliklerime kadar işledi. Yokluğun içimi üşütüyor. Bu sarı odalar da yetmiyor artık. Seni hissedememek çarelerin en çaresizi.
Çok üşüyorum çabuk gel…içim acıyor hüzünlerin en güzeli. Bilemezsin…

Şubat 2001

HANDE EVREN EYÜBOĞLU

HÜZÜNLERİN EN GÜZELİ hikayesini okudunuz.
Bu hikaye 318 kez okundu.