Eskiden ...çok eskiden... gençken; yapmak istediğim bir resim vardı.şimdiye kadar hiç çizilmemiş,hiç boyanmamış,hiç tasarlanmamış.bir insan,bir balıkmıydı bilmiyorum. Yaşamın kendisiydi bu kesin. Önce özlemim,sonra nefretim, önce hiçliğim sonra varlığım,önce merakım,önce sevdam,önce yalnızlığımdı.yapmak istediğim papatyalara gülümsemek,güneşle bir olup da ilmek ilmek örmek,serivermek düşüncelerimin ışığına duygularımı.bir şairin yarım kalmış gülümsemesini tamamlamak,bir sazın mırıltısını türkü türkü haykırmaktı duvarlara. Tarlalar dolusu sarı çiçeği beni incitenlerin ayakları altına serivermekti yapmak istediğim.bana vuranı,dinlemeyeni,dinleyip de anlamayanı götürüp güneşin kucağına oturtuvermekti. Tutuculuğun sisini bilincin rüzgarıyla dağıtmak, kaygı ve kederi beynimin en dibindeki eflatun çiçekli bahçeye kapayıvermekti.yokluğu varlık,hiçliği tamlık etmekti istediğim. Oysa tek becerebildiğim dünlere,bu günlere,ertesi günlere..ne sevdamın özgür türküsünü söyleyebiliyorum rüzgara,ne düşüncemi tartışabiliyorum geceyle,ne insan olma sevincimi konuşabiliyorum fırtınayla, ne insanlarla aynı kelimeyi heceleyebiliyorum.. hepsi içimde doğacakları günü bekliyorlar sabırlarına sabır katarak. İnançla, sabırla, sessizlikle ,birbirlerine katışarak,çoğalarak yoğrularak.tek açlıkları dürüst insan ilişkisine!!

ESKİDEN hikayesini okudunuz.
Bu hikaye 154 kez okundu.