Benim en güvendıgım en sevdıgım arkadasım benım kardesımdende yakınımda olan eceme bır hayat borcum var denebilir.Ben 12 yaşındayım oda 12 yaşında aynı sınıftayız.Benım aileml çok buyuk sorunlarım war.onunda war.Ailelermız bızler hiç bır zamn anlamıo butun gun boyunca bısım onalrla vakıt gecrmek zorunda tutuolar.onların dizlernın dıplerınden ayrılmamamız gerekıo.Ama artık bısımde bır sabrımız war.Onalara karsı gelıyoruz.Özellikle de ben ama bu kadr sık bogaz etmeden önce dusunceklerdii herseyii...€ger bır gun bıze bısı olursaa en buyuk sorumluluk onlarındır.Bizim ecemle yasadıklarımızı kim yasardı.Bizm içinde buludngumuz durum acaıp sekılde kotu bı durum böyle bı durumda kımse olmak ıstemezdi.Zatren içinde bulundugumuz udrumun nasıl bısı oldugunu kımse anlayamaz.Sadece biz ikimiz anlayablıyoruz.Biz hep brbırımızı tamamlıyoruz.Üzüldugumuz zamn bırbırımızın yanında olmasak bile msn,telfondan mutlaka konuusp moral werebılıyoruz.Ben onun için O benıım için herseyı göz onune aldık. Artık hayattann bıkmıs bı durumdaydım.Her seferınde intıhar etmek ıstyordum.Her ıntıharlarımdan benı o wazgecirdi.Bu hıkayeyı aysamda 1 saat once flnn yıne bısımkılerle kavgalıydık halada öleyiz..Eger hala intıhar etmıyorsam kendı canıımdan coks evdıgım kardesım dıyebıldıgım ecem ve umut için..Artık okadr çok bııktık bu hayytan brbırımız için intıhar etmıyoruz.ailemızı sevdgımızden degıl..Ecemle benıım dostlugumuz yaşanmaz yaşanamaz görulur..Görulsede içimizdekı sevgıyı kımse anlayamazz.Bunu okuyan olcakmı bılmıyorum ama kesın kım okumussa bu kızlar kaç yşındakı böyle hayattan bıkmış die sorcaksınız sölımm =bız daha 12 yaşındayız...1,2 sene içersınde öyle çok şeyler yaşadıkki hayatmız resmen kabusa döndu.Biz herşeyın ustesınden geldık bununda üstesınden gelicez...Ama inanınki bu gercekten çok zor bı durum bunu yazarken klavyenın tuşları göz yaşlarımla doldu...:(

hikayesini okudunuz.
Bu hikaye 136 kez okundu.