başlık:BOZ KIRIN ÖLÜMÜ
ekrem güneşli

Kış yaklaşıyordu. Havalar soğumaya, kuzeyden

esen yel, dağların doruğunda ince buz kristalleleri

oluşturmaya başlamıştı. Güneş artık eskisi gibi

doğayı ısıtmıyordu...Boz Kurt, ininden dışarı çıkmı-

yordu. Dört yavrusu vardı. Yavrular ona muhtaçtı.

Çünkü, dışardaki kötülükleri, insanların ne canavar

ruhlu olduklarını henüz bilmiyorlardı. Yavruları bü-

yünceye kadar baba kurttan mahrum olacağını

biliyordu. Ama çaresiz katlanacaktı. Erkeğine ne

kadar güvense de içinde yine de bir kuşku vardı.

Çünkü, diğer dişi kurtlar onun etrafında dört dönü

yorlardı...

İnlerinde şimdilik tehlikeden uzaktı yavrular

Annelerini memesini emerek büyümeye, yavaş

yavaş, tüyleri kabarmaya başlamışlardı...Anne-

lerinin nezaretinde ilk ava çıkacakları günü sabır-

sızlıkla bekliyorlardı. Ah ! o gün bir gelseydi ,

dışarıyı onlar da merak ediyordu.

O yıl manav dükkanlarında ayva boldu. Bu kışın

şidddetli geçeceğini gösteriyordu. "Bu bir Tatar

inancıydı" Boz kurt, yavruları yanında olmasına rağ

men, mutlu değildi. Çünkü, eski gücü yoktu. Ölümü

düşününce, huzursuzluğu büsbütün artıyordu.

Erkeği, güzeldi, alımlıydı. Nasıl olsa, kendine bir eş

bulurdu. Kara kurt, ise dişisinin aklından geçenleri

bilmiyordu. Onu mutlu sanıyordu...Uzun, kış gece-

lerinde, dışarıda esen rüzgarın uğultusunu, fırtınayı

dolunaylı yıldızlı geceleri, yağan karı düşünerek

yazın gelmesini bekleyen Boz Kurt, bazan garip

sesler çıkararak erkeğini terdirgin ederdi...Uzun

uzun ulumalar, bir felaletin habercisiydi...

Bir sabah, inlerinden çıktıklarında, her tarafın

çarşaf gibi bembeyaz karla kaplı olduğunu gördü-

ler...Ve hayret ettiler...Kışa apansız yalanmışlardı

Bir haftalık yiyecekleri kalomıştı. Ava çıkmaktan

başka çareleri yoktu. Oysa Boz Kurt, hastalanmıştı

Gece de durmadan inlemiş, erkeğini üzmüştü. Diğer

kurtlarla, dost olmaktan başka bir çıkar yolu yoktu

Oysa, sürünün hakimiyetini Kara "siyah" Kurta

vermek istemiyorlardı. Hatta, Kara Kurtu çekeme-

yen, erkek kurtlar, keskin dişleriyle onu parçala-

mak istiyorlardı. Boz Kurt, uluyarak uyarıyordu

* * * *

Kışın geceler uzun, gündüzler kısa olurdu.He-

men hava kararıp akşam oluyordu. Sürü sahipleri

hava kararmadan ağılların etrafını kolaçan ediyorlar

eksik hayvanları olmadığı için içeri rahat gelip

yataklarına yatıyorlardı.

Kara Kurtun başını çektiği sürü gece yarısına

doğru ,sinsi sinsi köye iniyor, ev köpeklerinden

"zağar" bir kaçını parçalayıp geldikleri gibi ormana

doğru kaçıyorlardı.

* * * *

Hacı Mirza!nın yatak odası, oğlunun odasının

bitişiğindeydi...Yeni evliler erkenden yatıyordu.

Hacı Mirza, kulağı kirişte dışarıyı dinliyor, ahırın

kapısını kitleyip kitlemediğini düşünüyor, ceketini

sırtına geçirip ,taş merdivenleri inip ahıra giriyor

hayvanlara bakıyor, sonra eve giriyordu.

Haci Mirza'nın genç oğlu, genç. karsına sarılıp

yatarken, kapının açılmasına uyanıyor, "bizim

ihtiyar gece kuşu mübarak ! "diye gülümsüyor.

Cevriye, "Zavallı yalınız ...Kolay değil, uzun

zamandır, ayni yastığa baş koydukları karısını

kaybetti !" diye fısıl fısıl konuşuyor, sonra gülerek

"ben yaşlanınca üstüme kuma getirmeyeceksin

değil mi Behran ?"diye kocasını öpüyor, "Deli misin

kız, senin üstüne hiç gül koklar mıyım ? "diye kar-

şılık veriyor delkanlı. "Hadi hadi, sizi bilirim...

Erkekler ayni...Hacı Osman'ın Ali, gencecik karısı

nın üstüne kuma getirmedi mi ? "

Köpek çenilemeleri, tüm köyü ayağa kaldırmıştı.

Yataklarından fırlayan köylüler silahlarını kapıp

ağıllara gittiler

İKİNCİ BÖLÜMDE BULUŞMAK

ÜZERE HOŞÇA KALIN

BOZ KIRIN ÖLÜMÜ hikayesini okudunuz.
Bu hikaye 682 kez okundu.