Seni beklıyorum sesiz sedasızca
bırgün ararsın diye beklıyorum,
tekefonlarımı kapatmıyorum artık,
hani olurha sen ararsın diye gece bile acık tutuyorum hıc tutmadıgım telefonumu,
takvimleri izliyorum artık,
baya zaman geçti konuşmayalı görüşmeyeli,
bi arayım ne yapmaya çalışıyosun sen diye söylemenı beklıyorum,
günleri sayar oldum senınle nekadardır konuşmuyor ve görüşmüyoruz diye,
inan hepsini not ettım takvimlere,
saatleri kovalar oldum hanı dk bırbırıyle aynı olunca sevdiğin kişi senı düşünüyor derler ya,onun icin gözlerim hep saatlerde,eşıt olunca senın benı düşündüğünü sanarak kendimi avutmaya çalışıyorum.
herhan seninle yaşadıklarımızı düşünüyorum,
yaptıgımız şeylerı aklıma getiriyorum tekrar tekrar yaşıyorum acı veriyor ama gözümün önüne geliyor.
resmine bakıyorum cok acı çekiyorum ama yinede senın suratını unutmamak icin bakıyorum resimlerine,
her bakışımda birzdaha yıkılıyorum
artık o tatlı suratın artık bana ait olmadıgını düşünüyorum ve büyük bi burhana ugruyorum,
OF
Artık yolumu değiştirdim taksimden gitmiyorum,çünkügidemiyorum senın orada oldugunu bılmek ve senın yanına gidememek koyuyor bana,
gidersemde belkı yanına gıtme cılgınlıgına kapılırım ve karsında tek kelıme bıle edemem istenmedıgım yerde ne işim var.
of gururum cok agır basıyor ve bu yuzden kendımı yiyip bıtırıyorum gitmiyorum oradan,
senın oldugun ve sana yakın olan yerlere gitmek oralardan gecmek dahi istemıyorum cunku herseferınde yüregim kanıyor.

Başkalarının teklıfını kabul etmıyorum belkı bır gun sen cıkarsın gelırsın yanıma ararsın benı dıye,sana dönmeme ihtimalım olmasın diye,
bır başka kişiyle olmak yoo yooo zor gelıyor bana,yapamam sana bunu senı aldatamam.


Zaman geçiyor,
günler doluyor,haftalarda,aylar gececek nerdeyse ama senden hala tık yok!
umudumu,ümitlerimi,hayallerimi,direncimi,senınle karsılaşma ve bana dönme olasılıgını yavas yavas yitiriyorum,
Evet zaman herşeyin ilacıymıs şimdi bunu daha ii anlıyorum,
senı bana yavaş yavaş unutturuyor,yavaş yavaş yok oluyorsun icimde,
Zaman insanın en aziz dostuymuş,evet ama bi acıdan da insanın en büyük düşmanıymış beni sana unutturdu senide bana unutturuyor işte.




Artık telefonumu kapatıyorum,hatta elımden gelse hıc açmıyacagım çünkü bi beklentim yok ama diger insanlar ulaşamaz dıye,elime bile almıyorum telefonu,
Takvimlere bakmıyorum bile
günleri ise tamamen unuttum
Saatlerı kovalamıyorum çünkü kendimi bu manasızca saçma avuntuya kaptırmıyorum kendimi,sersizce bi umut istemıyorum artık.
Artık yolumu degıştırmıyorum,
yine taksimden gidiyorum eskisi kadar koymuyor bana,
istiklale gittim dün başım yukarıdaydı önüme baktım yüzümde sırıtma ifadesı vardı maruz bi gurur vardı içimde gözlerim dolu dolu bır sekılde etrafımda perfasızca caresızce senı aramak icin bakınmıyordu.
Artık resimlere bakabiliyorum,
hatta silmeyı yok etmeyı düşündüm sana dair bişey kalmasın diye
ama sonradan vaz geçtim
ilerde hoş bir tebessüm içinde sana bakayım diye silmiyorum
çünkü artık şunu diyebiliyorum:


BİR ÇOCUK SEVDİM ADI BARIŞ'tı


SAMİ/BARIŞ

ZAMAN hikayesini okudunuz.
Bu hikaye 1674 kez okundu.