Bu akşam ilk defa böylesine,
Kapıyı açıp ta girdiğimde,
Soğuk bir rüzgâr vurdu yüzüme...
Eşyalar,her şey yerli yerinde,
Ama sen yoksun...
İçimi derin bir sızı kapladı.
Sanki,çiçekler boynunu bükmüş,
Kuşlarımız bile bana küsmüş..
Bu eve acı bir hüzün çökmüş.
Çünkü sen yoksun....
Şurada yerde duruyor terliklerin,
Koltuğa atılmış dantel geceliğin..
Duvardaki resme ilişti gözlerim,
Mutlu günlerden bir anıydı bu resim,
Bir tanem,şimdi nerelerdesin?
Ağlamak istiyor,ağlayamıyorum,
Sensizlik ne zormuş,şimdi anlıyorum.
Söyle....Ne yaparım böyle ben?
Bir öksüz gibiyim...
İçime çökmüşken böylesine yokluğun,
Sensiz olamam,yaşayamam biliyorum.
Dön,dön sevgilim yalvarıyorum,
Sanki sensiz nefes alamıyorum....

TÜNAY SÜER

NEFES ALAMIYORUM hikayesini okudunuz.
Bu hikaye 3107 kez okundu.