başlık.kasaba
ekrem güneşli

Pencerenin önüne oturduğum zaman, eski bir

yağlı tablom gözümün önüne geliyor, yeşille

mavinin, kırmızıyla , beyazın, kahverengiyle sarının

uyumlu bir renk cümbüşüyle , palete yansıyan bir

peyzaş resmi bu...Evleri kiremitten, sokakları taşlı,

tozlu, insanların işsiz kahvelerde vakit öldürdüğü

kadınlarının çeşme başında dedikodu yaptığı bir

kasaba bu...Yazları , çok sıcak, kışları çok soğuk

kara ikliminin sürdüğü bu kasaba, benim doğup

büyüdüğüm yer...İşte, şu daracık sokağın içinde

en baştaki ev bizim ev, tek katlı, taştan yapılma

sokak kapısı dışarıya açık olan, pencere kapakları

rüzgar vurdukça garip sesler çıkaran, bahçe kapı-

sından girince, kapının önünde taburede oturan

ak saçlı, çiçekli basmadan şalvarı olan bu kadın be-

nim annem...Bahçe, annem yaşlanalı bakımsız-

laşmış, kara köpek beni görünce sevincinden ayak-

larıma dolaştı, üzerime atladı, tel örgü içinde tavuk-

lar, annem, " hani gelin ve çocuklar nerede ?" diye

soruyor..."Öylesine geldim ana !" diyorum.."Babam

ne yapıyor ?" Annem, "Baban da dükkanda !"diyor.

"Birazdan gelir..." Kapıdan giriyor, yüzleri kırışmış

alnındaki çizgiler çoğalmış, elinde bir file, filenin

içinde , karpuz, yağlı kağıda sarılı et var galiba .

Babam, "Hoş geldin ! Dairen yok muydu senin ?"

diye soruyor. "İzin aldım baba !" diyorum. " Sizin

daire de özelleşecek mi ?"diye soruyor. "Belli değil,

ama yeni gelen hükümete bağlı "diyorum...

Özelleşirse, uzağa vermeseler bari !"diyor."

"Torunlarımı sizi görüyordum ...

kasaba hikayesini okudunuz.
Bu hikaye 936 kez okundu.