başlık:veli beyin konağı
ekrem güneşli

Keziban, kızına baktı, sarı örgülü saçları, yeşil

gözleri tıpkı kendisine benziyordu. "İnşallah sonu

benimki gibi olmaz !"dedi..Dursun ,Ayşe'ye

"Eee...gitme zamanı geldi, ananla helallaş ta yola

düşelim "dedi.Ayşe eğilip annesinin elini öptü.

Keziban da gözleri yaşlı, kızına sarıldı, son kez

doya doya kokladı onu...Sonra, "Dursun emmi

ben bu kapıya düştüm düşeli "geldim geleli"hiçbir

gün görmedim !"dedi." Kızım Ayşe'nin , benim

çektiğim acıları çekmesini istemem "Dursun

"Keziban bacı, gızın zengin evine evlatlık olarak

gidiyor heç tasalanma " dedi."Veli Beyin konağına

evlatlık gittiği için sevinmelisin bile...."Ayşe, arkada

Dursun önde evden çıktılar.

Kasabaya pazarcı götüren minibüs okulun önüne

çekilmiş, köylüler yavaş yavaş gelip biniyorlardı.

Keziban, pencereden bakarken göz yaşları sel oldu

aktı sanki...Hem ağlıyor hem de "körpe gızım,

gadersizim !" diye kendi kendine söyleniyordu.

Minibüs hareket edinceye kadar pencerenin

önünden ayrılmadı...Dursu ile Ayşe, arka sıraya

oturdu. Şoför, yolcu tamam olunca marşı çalıştır

dı, araba toz bulutunu arkasında bırakarak şoseye

çıktı, sonra yoluna devam etti.

Minibüs ağzına kadar dolmuştu. Araları bile

doluydu...Heybeler, sepetlerden köylüler sıkış sıkış

oturuyorlardı.

Kasabaya saat on ikide vardılar. Ankara'ya

giden otobüs yazıhanesinden iki bilet alarak

otobüse bindiler. Ayşe, pencerenin yanına oturmuş

tu..Dursun da onun yanına. Sonra şoför, Dursun'u

başka bir koltuğa vererek, Ayşe'nin yanına bir

kadın oturttu...

Ayşe, minibüs köyden ayrılırken ağlamamak için

kendini zor tutmuştu. Yol boyunca da konuşmadı.

Başı pencereye dayalı dalıp gitti.

Otobüs muavini yolda birkaç yolcu aldı. Bunlara

"ördek" adı veriyordu . Sonra yoluna devam etti

otobüs. Gün batarken, Ankara'ya vardılar.

"Garajlarda bizi indir "dedi Dursun. Otobüs durdu

Dursun, Ayşe ve bir kaç yolcu indi.Sonra otobüs

yoluna devam etti..İstanbul'a gidecek otobüs

yolcularını alıyordu. Dursun telaşlı otobüs şoförüne

el kaldırdı, şoför başını yarım indirimiş camdan

dışarı çıkardı, "seni bekleriz baba ! Yazıhaneden

bilet al gel !" dedi..Dursun telaşla yazıhaneye girdi

"iki bilet ver hemşerim !" dedi.Cebinden cüzdanı

çıkardı, bir yüzlük uzattı ,bilet kesen parayı aldı

üstünü verdi. Dursun ,telaşlı Ayşe'nin elinden

tutarak otobüse bindi...

Muavin, "tamam abi !" dedi..Otobüs terminaldan

hareket etti..Ayşe'nin üzerine bir ağırlık çömüştü.

Otobüs salladıkça eski günlerine dmndü...Anacığı

ağladığı zaman dizine yatırır, yavaş yavaş sallardı

Bir de ninni tuttururdu....Annesinin çok güzel sesi

vardı.....Gözlerini yumardı, ama uyumazdı..Uyur

gibi yapardı...Ağlaması da keslirdi.

Otobsün iç lambalarının bazısı söndürülmüş,

bazısı ise yanıyordu..Yolcuların kimi uyuyor

kimisi de yanındakiyle konuşuyordu. Arkada

oturan muavin , yolcular su isteyince, koltuklar

arasında gezerek, su poşetini uzattı.

Ayşe, ilk kez bir otobüsle seyahet ediyordu

Değişik duygular içindeyi...Kendisini masal

kahramanı prensesin yerine koyarak, otobüsün

yanından geçen büyük otobüslere, kamyonlara

hususi taksilere şaşkın şaşkın bakıyordu...Veli

Beyin konağında ne gibi bir süprizle karşılaşacak-

tı Allah bilir...


Kahya Dursun'a güvenip , annesi Veli Beye

evlatlık vermişti işte ! Başka yolu var mıydı ?

Annesini suçlamak ta yersizdi ! Babası, hapisha-

nede ,yüz numarada, nereden geçirdiği belli

olmayan bir jiletle bileğini keserek intihar etme-

miş olsaydı, annesi evlatlık verir miydi Veli Beye

onu hiç...Hem nasıl bir adamdı bu Veli Bey ?

Belki de kahyanın bir çıkarı vardı Veli beyden !

Gecenin bir yarısı olmuştu. Dursun da

uyumuştu...Ama Ayşe uyuyamamıştı...Yandaki

yaşlı bir kadın, "adın ne senin cic kız ?" dedi.

" Ayşe..... !" dedi..

"Benim kızım olun mu ?"dedi gülerek.

"Anam bilir !" dedi, yüzünü asarak .

Hayatta tek tutunacak dal annesiydi ! Artık ondan

da yoksun kalacaktı..."Garip anam , kimbilir ne

yapıyor şimdi ?" diye geçirdi içinden .

Otobüs, yol kenarındaki lokantalardan biriinin

önünde durdu. Şoför, "Sayın yolcular ! Yarım saat

yemek molamız var...İsteyen inebilir !" dedi..Yolcu-

lardan bazısı indi..Dursun, "Ayşe, haydi yemek

yiyelim kızım !"dedi..Ayşe Dursun'a baktı, gülüm-

seyerek, "Dursun emmi ben aç değilim !" dedi..

Dursun, yüzünü astı, "olsun ! daha çok yolumuz

var ! Acıkırsın, haydi gel !" dedi..Ayşe gönülsüz

otobüsten indi.

* * * * -*

Lokanta,dan anons verildi, "Kaptan Şoför

İ...yönetimindeki İstanbul İstikametine gidecek

Yeşil Turizme ait oobüsünüz beş dakika sonra

kalkacaktır, sayın yolculara duyrulur

* * * * *

Otobüs, sabaha karşı Kadıköydeki terminale

girdi, yolcular indi, valizi olan muavinden aldı.

Ayşe, yarı uylulu, etrafına bakıyordu. Dursun

"haydi Ayşe, vapuru kaçırırız sonra !"dedi..

Karşıya geçecek vapur iskeleye yanaşmıştı, için

den birkaç yolcu inmişti, sonra uzatılan kalasın

üzerinden kadınlı erkekli, sırtı yorganlı taşralı iki

kişi bindi..Ayşe ile Dursun, ayakta gitmek zorunda

kaldı...Ayşe, hayatında ilk kez, İstanbul'u, denizi

görüyordu...Vapurun beyaz sabun köpüğü gibi

dalgalar bırakarak, denizde yol almasına şaşkın

şaşkın baktı...Kayıklar, çirkin sesli Martılar, uzaktan

görünen ince minareli camiler, ve kaynaşan Galata

köprüsü, Ayşe'yi heyecanlandırdı...

Dursun, güzel kadınlara, şık beylere bakarken

"şu İstanbul'un taşı toprağı altın derler doğruymuş

dedi.."Keşke şu İstanbul'da yaşasaydık ! Köyün

muhtarı olacağıma, İstanbul'da hamallık yapmaya

razıydım vallaha ! Boş yere gelmişiz dünyaya !"

Bir şık bayan, "Şekerim şu taşralılar ,İstanbul'

lu İstanbul olmaktan çıkardılar, yorganını sırtlayan

geliyor !" diye söylendi. Vapur, Karaköy İskelesine

yanaştı. Kalas atıldı, üstünden yürüyüp Galata

Köprüsüne geçtil kalabalık.

* * * *

Veli Beyin yalısı Bebekteydi..Taksiden indiler

Ayşe, denizin kenarındaki ,yeşillikler içindeki

yalıya hayran hayran baktı...Dursun ,Ayşe'nin

elinden tutarak, elinde bir bavul, açık bahçe

kapısından içeri girdi. Bahçivan Durmuş, eline bir

hortum almış, çiçekleri suluyordu, bir köylü ile

yanında bir kızın içeri girdiğini görünce, hortmu

attı, "Ne var ? Ne istiyorsunuz ?"dedi..Dursun

kasketini eline aldıktan sonra, "şey...benim adım

Dursun, Söğütlü Mıhtarıyım ! Bu gızın adı Ayşe !

Veli Beyin menleketlisi oluruk ! Onu gormek

istiyok ! "Veli Bey yok ! Ancak akşam gelir !

" Aşama galamam hemşerim ...! Bu gızı

Veli Bey, evlatlık olarak istedi !...Habarı var ...

Sana zahmet Veli Beyin hanımına söyle...Bizim

geldiğimizi haber var !"

" Ne aksi adamsın dayı ! Yarın gelin...!"

Sonra, yüzünden ter akan, köylüye acıdı

"Peki ...Siz burada durun, hanımefendiye

soruyum !" dedi..Bahçevan gitti, geldi

"Ayşe miydi bu kızın adı ? Benimle gel !"

Ayşe,ye Dursun'dan ayrılmak zor gelmişti.

Gözleri yaşlı, "Dursun emmi, anama selam söyle

beni merak etmesin !" dedi..Dursun, "Ayşe, kendine

eyi bak gızım...Allah!a amanet ol !" dedi. Yürüdü

gitti..Arkasından Ayşe, el salladı.

veli beyin konağı hikayesini okudunuz.
Bu hikaye 1557 kez okundu.