Hayatımın yaklaşık yirmi yılını yanlız ve kimsesiz geçirdim bunun onbeş yılı yetiştirme yurdunda kalanı kiralık bir evde. tabi haliyle onsekiz yaşından sonra yasalar gereği devlet memuru oldum. dedim ya kimsesiz ve sessiz yanlız yapayanlız sanki hiç kimseciklerin haberi yokmuşcasına yaşayan oysaki benim bir babam ve birde annem vardı ama ayrı ve ikiside evlenmişti. gerçektende zordu hangisine yanaşmak ve onu kabul etmek.derken gün gelip kapımı çalmıştı artık benliğim ya yanlızlığına son ver yada kendine.
bu böyle seni daha fazla tartamayacak diyordu. isabetli karar vermem gerektiğinin frkındaydım. çünkü bir tarafta yıllardır göremediğim annem diğer tarafta gine aynı şekilde senelerdir görmediğim yaşlanmış babam hangisine daha çok güvenmeliydim bilemiyordum çünkü biri el oğlu diğeride el kızı derlermiş tabiriyle zor olurmuş. ve bende bu miş muşu bırakarak babamı tercih ettim. ve onları memleketten çağırıp yanıma yerleşmelerini sağladım. daha ilk günde anlamıştım isabetli karar verdiğimi çünkü o minicik kardeşlerim el kızı ve babam benim için çıkmıştı yola her şeyi satıp bir kiralık dolmuş üç beş döşşek ve birkaç halıyla gelmişlerdi yanıma o kış gününde o soğuk ve acımasız günde kim isterdiki sıcak evi bırakmayı biz bırakalım bunları bu zamanda yılan çıkmaz deliğinden diye düşündüğümüz bir günde işte bu olaylar gerçekleşti.

ANALIĞIM(ANAM) hikayesini okudunuz.
Bu hikaye 3120 kez okundu.