benim hikayemde bilindik hikayelerden sayılır.abimin en yakın arkadaşını çok sevdim.ama o bana hep kardeş gözüyle baktı.ilk başlarda benim kim olduğumu bilmeden msj fln çektik.daha sonra benim kim olduğumu öğrenince,işte başladı benim kara sevdam.günler geçtikçe ona daha çok bağlanıyordum.hep onu hayal ediyordum.saçma sapan msj lar çekiyodum.hergün çalıştığı dükkanın önünden geçiyordum,onu görmek için.hasta olsam bile onu görmeden akşamı getiremiyordum.onu sevdiğimi hep söyledim ona.en sonunda arkadaşı gitti abime anlattı herşeyi.abim geldi bana kızdı.bir daha duyarsam kötü olur falan filan.ama hiç takmadım bile.sevgim her geçen gün artıyordu.artık olmuyordu böyle.onunla arkladaş olursam ona daha çok yakın olacaktım.en sonunda dayanamadım arkadaş olalım, ben artık sana karşı öyle duygular beslemiyorum diye msj çektim.mesajı abim yanındayken çekmişim yine abime söyledi.abim geldi telefonumdaki mesajlara baktı.yine kısdı.benim arkadaşlarımla arkadaş olamassın fln dedi.tabii yinede dinlemedim onu.artık abim askere gitti.ve yine iş başına geçtim .atık arkadaş olduk onunla.ama gerçekten de zor bişey.insan sevdiği çocukla nasıl arkadaş olabilirki.onu kaybetmeyi göze alamasdım.2 sene böyle geçti.şimdi arkadaşım onunla.ama artık dayanacak gücüm kalmadı.o benim hayatımın anlamıydı.dükkanın önünden geçtiğimde onu kız arkadaşına sarılırken görüyorum.bundan acı bişey olamaz benim için.artık onu her gördüğümde kalbime bi hançer saplanıyor.içimden dua ediyorum karşıma çıkmasın diye.ama tam tersi nereye gitsem karşıma çıkıyor.kendimi zor tutuyorum.zorla dayanıyorum.güçlü olman lasım diyorum içimdenartık başardı bunu.kendisinden nefret ettirmeyi başardı sonunda.ondan o kadar çok nefret ediyorum ki ama bir o kadarda çok seviyorum.belkide ona sahip olamadığım için böyle oldu.artık hayatın hiç bir anlamı yok benim için.hiç sevmediğim bir bölümde okuyorum ve o kadar dayanılmas ki.belki okurken bunada acı mı denir fln diyceksiniz ama kimse benim içimde kopan fırtınaları bilmiyor.ama yaşamadan kimse bilemeski bunu.ben hasmedemiyorum artık bunu.bana karşı okadar haksız davranıyolarki...şimdi sadece hayallerim için yaşıyorum ben.yoksa çekilmez bu hayat.bana akıl vermeye çalışan insanlara dayanamıyorum.ben kimsyi sevmiycem artık şu kalbim nefretle doldu.benim için sadece o vardı ama artık yavaş yavaş gömüyorum sanırım onu.ama hiç bir zaman unututamıycam onu.çünkü o bana sevmeyi öğretti nefret etmeyi öğretti,acı çekmeyi öğretti.artık onun mutlu olmasını istiyorum.biliyorum o ben istemesemde mutlu zaten.onu unuttuğum an ölmüşümdür.yavaş yavaş da unutuorum galiba.mezarımın başına gelip seni seviyorum demesini o kadar çok isterdim ki.ama öldükten sonra bile mutlu olamıycam sanırım.bu imkansız birşey.artık ne gülüyorum nede ağlıyorum.sadece bir köşede ölümün gelmesini bekliyorum.herkesten nefret ediyorum.zavallı bi şekilde eriyip tükeniyorum

bu hayatın anlamı ne? hikayesini okudunuz.
Bu hikaye 1540 kez okundu.