Güzel sözler | Fıkra | Hikaye | Şiir - Şair| Şarkı sözleri | Cep telefonları| Sohbet | Rüya | Sağlık | Biyografi | islam | Müzik | Haber

Canim.net
Hikayeler
Hikaye Ekle
Asker hikayeleri
Ayrılık hikayeleri
Aşk Hikayeleri
Aşk öyküleri
Başarı hikayeleri
Bilim kurgu hikayeleri
Çocuk Hikayeleri
Çocuk öyküleri
Dede korkut hikayeleri
Diğer Hikayeler
Dini Hikayeler
Dostluk Hikayeleri
Dostluk öyküleri
Dramatik hikayeler
Duygusal hikayeler
Edebi Hikayeler
Efsane hikayeleri
Gerçek Hikayeler
ilginç hikayeler
Komik Hikayeler
Korku hikayeleri
Kısa hikayeler
Kıssadan hisse hikayeler
Mektuplar
Padişah hikayeleri
Romantik hikayeler
Sevgi Hikayeleri
Tarihi hikayeler
Tatil hikayeleri
Türkü Hikayeleri
Yarış hikayeleri
Yaşanmış hikayeler
Azimli Ol

12 Ocak 1974. Dünyaya gözlerimi açtığım ilk gün...Her şey bugünden itibaren başlıyor...Hayatın zorlukları,yaşayacağım olumsuz olaylar,çekeceğim çileler ve diğerleri... Şanslıyım ki çok iyi birer anne ile babaya evlat olarak dünyaya geldim.Onları düşününce acılarım birazda olsa hafifliyor.Abim bana herzaman eve geldiğim ilk günü ve bebekliğimi anlatır.Kapıdan annemin kucağında eve girişimi ve girişimle beraber çok yüksek sesle ağlayışımı...O gün gelecekte çekeceğim acıları biliyor olmalıydım.Evet.Ben bir down sendromu hastasıydım.Adım Kemal ve şuan kırk yaşındayım.Kırk yıldır farlılığımı başkalarına hissettirmemek için çalışıyorum.Genetik farklılıklarla geçirdiğim kırk yıl...O zamanlar her şeyden habersizdim ama yinede bir şeylerin farklı olduğunu hissedebiliyordum.Diğer arkadaşlarım gibi akıcı bir şekilde konuşamıyor ve matematik sorularını çözemiyordum.Anneme nedenini sorduğumda ise yavaş yavaş çözebileceğimi ve sabretmem gerektiğini söylüyordu.Arkadaşlarım benimle sokakta dalga geçiyor ve konuşmuyorlardı.Bunun için çok üzülüyordum.Peki neden ben down sendromluydum ? Araştırmak istiyordum.Herkes gibi bende düşünüyor, bende konuşuyordum.Fakat fiziksel özelliklerim diğer arkadaşlarımdan biraz farklıydı.Gözlerim daha belirgin -badem gibi- avuç içimde ise tek bir derin çizgi bulunuyordu.Biraz daha büyüdükten sonra bilgisayar kullanmayı öğrendim.Artık bilgisayardan istediğim konuları araştırabiliyordum.Kendi hastalığımı araştırmaya başladım.Down sendromlu olmamın nedeni fazladan birtane kromozom bulunmasıymış.Normal insanlarda 46 kromozom bulunurken bende 47 kromozom bulunuyormuş.Ben kendimi hasta olarak görmüyorum.Sadece genetik farklılıklarım var, o kadar...Diğer arkadaşlarıma göre daha yavaş ve geç öğreniyordum.Bu benim öğrenmeme ve eğitim almama engel olamazdı.Down sendromu hakkında biraz daha araştırma yapınca benim hasta olmamda annem ile babamın hiç bir suçu olmadığını öğrendim. Lakin olan olmuştu ve ben bu şekilde dünyadaydım.Artık zamanımı kendimi geliştirerek geçirmeliydim.Bu yüzden çeşitli diksiyon,baglama ve gitar kurslarına gittim.Herkese benim gibi down sendromu hastalarınında normal birer insan olduğunu kanıtlamak istiyordum.Konuşmamı akıcı olacak bir şekilde ilerlettim.Müzik kurslarına giderek baglama ve gitar çalmayı öğrendim.Çeşitli konserlere çıkıyor ve teşekkür amaçlı belgeler alıyordum.Okulumuda ihmal etmiyor, devletin bizlere verdiği özel eğitimlerede gidiyordum.Yirmili yaşlarıma geldiğimde diğer arkadaşlarım gibi bende evlenmek istiyordum fakat tedirğinliydim.Benim çocuğumunda down sendromlu olmasından korkuyordum.Anne ile babaya bağlı olmadığını biliyordum fakat yinede içime endişeler düşüyordu.Bu yüzden evliliği bir süre ertelemek istedim.Bağlama ve gitarın yanında şiirde yazıyordum.Şiirlerimi sosyal paylaşım sitelerinde yayınlıyordum.Yavaş yavaş şiirlerim beğenilmeye başlanıyordu.Bir şiir kitabı çıkarmaya karar verdim.Artık daha çok şiir yazmam gerekliydi.Bu yüzden her gün şiir yazmaya özen gösteriyordum.Benim yazdıklarımı görenler şaşırıyor ve beni tebrik ediyorlardı.Sonunda kitap çıkaracak kadar şiirim olmuştu.Şiir kitabımı çıkaracak bir yayın evi arıyordum.Bir hayırsever benim kitabımın ücretini kendisinin karşılayabileceğini teklif etti.Ben ilk zamanlarda kabul etmek istemesemde beni ikna etti ve ilk şiir kitabım çıkmış oldu.Artık imza günlerine gidiyor herkes tarafından çok seviliyordum.Çektiğim onca çilelerin mükafatını almaya başlamıştım...Bilgileri geç öğrenmeme rağmen bir şeyi çok iyi öğrenmiştim.Hayatda hiç birzaman pes edilmeyeceğini ve buna karşı bütün gücümüzle savaşmamız gerektiğini...Şuan çok ünlü bir şairim.Oysaki bukadar azimli olmasaydım bu günlere gelemezdim.Hiç bir şey imkansız değildir... Azim imkansız denilen şeyi delip geçer...Yeter ki biz başarmak isteyelim ve azimli olalım.


İLKER GÜLTEPE



Azimli Ol hikayesini okudunuz.
Bu hikaye 4621 kez okundu.


<< Önceki Hikaye || Sonraki Hikaye >>

Bu kategoride en çok okunan 10 hikaye

1. sapık adam
2. tüm gençlere örnek olsun bu yasananlar LÜTFEN OKUYUN
3. CAN İLE CANAN(YEMİN EDERİM GERCEK)
4. Anneler günü hikayesi
5. küçük kızın hayali
6. çok korkunç lütfen izleyin beni o zaman anlarsınız...
7. kardeşlik sevgisi
8. Kedi
9. GÜCLÜ OLMAK ZORUNDAYIM
10. BİTANESİ...
Burada geçen Hikayelerden ekleyenler sorumludur.Canim.net hiçbir şekilde sorumluluk kabul etmez.
iletisim  Reklam  Gizlilik sözlesmesi
Diger sitelerimize baktiniz mi ? Radyo Dinle - milli piyango sonuclari - 2017 yeni yil mesajlari - Güzel sözler 2003- 2016 Canim.net Her hakki saklidir.